Calais brandt

De Jungle staat, letterlijk, in brand. Bij ‘gevechten’ tussen de junglebewoners zijn de laatste dagen meerdere doden en gewonden gevallen. Onder hen ook vrijwilligers. Zoals je misschien weet heb ik een tijdje in de Jungle bewoont en gewerkt. Ik was dus, zoals je begrijpt, bang dat er iets gebeurd was met ‘mijn’ familie daar. Gister kreeg ik gelukkig bericht dat ze oké zijn. Over Calais bestaan zoveel misstanden. Allereerst over waarom de mensen er wonen: néé, asiel aanvragen in Frankrijk is meestal geen optie. De meesten in de Jungle hebben al 11, 12, 13 afgewezen asielprocedures in Europa, waardoor de UK de laatste optie is. Bovendien zijn veel vluchtelingen hoogopgeleid en spreken ze vaak goed Engels, en hebben eventueel familie in de UK. Een laatste rede kan de illigaliteit zijn: illegaal leven in de UK is vrij eenvoudig. Daarbij is de Jungle alles behalve leeg. Er is een paar maanden terug een gedeelte van de Jungle ontruimd, maar er wonen

read more Calais brandt

Waarom ik dood moet.

Lieve rechtse opponent, Waarom moet ik toch dood? Omdat ik naïef ben? 21, en uit het Gooi kom maar geen VVD-er ben? Omdat ik om kan gaan met mensen van alle culturen/achtergronden zonder te vooroordelen? Omdat ik aandacht krijg? Omdat ik mijn bek niet kan houden? Vanaf het moment dat ik begon met activisme, en dan bedoel ik écht activisme (mijn mening onder andere fysiek en met naam en toenaam onderschrijven, bedoel ik dan), ondervind ik veel weerstand. En dat is uiteraard ook je doel als activist: diezelfde weerstand doorbreken en proberen om te vormen naar jouw ideaalbeeld (hoewel ik vaak al tevreden ben als mensen überhaupt gaan nadenken, maar daarover een andere keer). Maar de laatste tijd schrik ik steeds vaker van het type weerstand wat ik ondervind. Mensen schelden me uit, bedreigen me, en vooral: hitsen anderen tegen me op (thanks, TPO). En dat is soms best eng, dat geef ik toe. Soms retweet ik het één en

read more Waarom ik dood moet.